Cime de la Bonette

Bonette to prawdopodobnie największy i najbardziej zuchwały przekręt w historii alpejskiej inżynierii drogowej, ale trzeba mu oddać sprawiedliwość — działa bezbłędnie. Sama geograficzna przełęcz, Col de la Bonette, leży na wysokości 2715 metrów n.p.m. Aby jednak odebrać Włochom i ich mitycznemu Stelvio koronę najwyższego asfaltu w Europie, Francuzi na początku lat 60. dobudowali do siodła zbędną z punktu widzenia komunikacji, dwukilometrową pętlę opasującą sam czubek skalnego wierzchołka Cime. De facto nie jest to już żadna przełęcz, lecz czysty monument ludzkiej ambicji i chęci panowania nad cyframi. Ale liczby są liczbami: 2802 metry widnieją na oficjalnych tablicach, a w kolarskim świecie to one ostatecznie rozstrzygają spory.

Rozpoczynając wspinaczkę w Jausiers, wkracza się w podjazd o charakterze wybitnie masowym. W letnie weekendy przewalają się tędy sznury aut, motocykli i kolarzy z całego kontynentu, choć nie osiąga to nigdy tej histerycznej, jarmarcznej skali włoskiego szaleństwa ze Stelvio. Dolina Ubaye przyjmuje wędrowca łagodnie, dając czas na złapanie równego oddechu pośród rozległych pastwisk, gdzie powietrze pachnie jeszcze rozgrzaną trawą i żywicą modrzewi. Jednak z każdym pokonanym kilometrem góra systematycznie zrzuca kolejne warstwy łaskawości. Roślinność karłowacieje, tafla alpejskich jezior staje się nieruchoma i zimna, a krajobraz wokół szosy robi się niepokojąco dziki, surowy i odarty ze wszystkiego, co przypominałoby o nizinach.

W najwyższych partiach nie ma już miejsca na żaden kompromis. Świat zamienia się w czarną, księżycową pustynię, gdzie zbocza tworzą ruchome, łupkowe piargi osuwające się ku przepaściom pod własnym ciężarem. Na właściwej przełęczy, gdy w nogach tkwi już ponad dwadzieścia kilometrów ciągłego wysiłku i dławiącego niedoboru tlenu, droga nie daje ani chwili wytchnienia. Pętla wokół Cime uderza znienacka brutalną rampą sięgającą piętnastu procent. Na tej wysokości każdy haust powietrza parzy gardło, boczny wiatr chwieje maszyną, a skrajnie wycieńczonych kolarzy ten finałowy, bezlitosny ząb nachylenia potrafi autentycznie przyprawić o łzy. Zwieńczeniem nie jest klasyczne przełamanie grani ku innej dolinie, lecz samotny objazd skalistego monolitu na dachu Alp.